شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 12398

گر سخن گویم ز چین زلف تو / از سرکین چین در ابروی افکنی

 دلم محبّت ابنای روزگار گرفت / فغان که آینه‌ام خوی با غبار گرفت

 دل را نگاه گرم تو دیوانه می‌کند / آیینه را رخ تو پری‌خانه می‌کند

 نمی‌شود دل پاکان زحرف بد غمگین / ز عکس زشت نیفتد به روی آینه چین

اگرچه صبر من از روی دوست ممکن نیست / همی‌کنم به ضرورت چو صبر ماهی از آب

نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر / تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا

مرا که گفت دل از یار مهربان بردار / به اعتماد صبوری که شوق نگذارد

خاک بر سر مرا نباید کرد / نبود خاک مر مرا درخورد

ورود لغات ترکی و مغولی به زبان فارسی در دوران تیموریان شدّت گرفت ولی این جریان در زبان فارسی دیری نپایید.

نثر ساده‌ این دوره در همه جا فصیح و بلیغ است.

مدّعیان عرفان در این عصر، به پیچیده جلوه دادن مفاهیم عرفانی و درسی کردن عرفان پرداختند.

به‌وجود آمدن سستی و ضعف در ساخت دستوری جملات نثر، از ویژگی‌های این دوره است.