شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 11337

به نام کردگار هفت افلاک

گشت یکی چشمه ز سنگی جدا

حاصل بی‌حاصلی نبود به‌جز شرمندگی 

به سختی دهد مرد آزاده تن 

باز آمدن 

گل از خار برآوردن

خار از پا بر آوردن 

پا از گل درآوردن 

تا سر زلف پریشان تو در جمع آمد / هیچ مجموع ندیدم که پریشان تو نیست

ز بس که گرم تماشای گلرخان گشتم / نیافتم که کجا شد دل من آب کجا؟

جستن مراد خود ز خسیسان دل سیاه / سوزن ز کاهدان شب تاریک جستن است

دل چنین گر بر در و دیوار خود را می‌زند / خانه‌ام را زود چون مجمر مشبک می‌کند

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی / تا بی‌خبر بمیرد در درد خودپرستی

شهری متحدثان حسنت / الا متحیران خاموش

تا مست نباشی نبری بار غم یار / آری شتر مست کشد بار گران را

به کام تا نرساند مرا لبش چون نای / نصیحت همه عالم به گوش من باد است