شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 13872

 هیچ دانی کز چه باشد عزّت آزادگان؟/ از سر خوان لئیمان دست کوته کردن است

بر سر کوی قناعت گوشه‌ای باید گرفت/ نیم نانی می‌رسد تا نیم جانی در تن است

گویند کسان بهشت با حور خوش است/ من می‌گویم که آب انگور خوش است

 این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار/ کآواز دهل شنیدن از دور خوش است

 از آن انگشت نمای روزگارم/ که دور افتاده از یار و دیارم

 ندونم قصد جان کردن به ناحق/ به جز بر سر زدن چاره ندارم

بی روی تو خورشید جهان‌سوز مباد/ هم بی تو چراغ عالم‌افروز مباد

 با وصل تو کس چو من بدآموز مباد/ روزی که تو را نبینم آن روز مباد

از نثر نویسان قرن هفتم هجری است و از نوجوانی به‌ کارهای دیوانی پرداخت.

خاندان او از افراد با نفوذ حکومت تیموریان بود.

کتاب او تاریخ جهانگشا نام دارد و دارای نثری مصنوع و دشوار است.

کتابش در شرح ظهور چنگیز،‌ احوال و فتوحات او، تاریخ خوارزمشاهیان، فتح قلعه‌های اسماعیلیه و حکومت جانشینان حسن صباح نوشته شده است.

شدم صد ره به زیر سنگ طفلان در جنون پنهان / ولیکن باز پیدا کرده ما را محنت دوران

بس پند که بود آنگه بر تاج سرش پیدا /  صد پند نو است اکنون در مغز سرش پنهان   

نزنی لاف خدمت اشراف / نکشی‌بار منت اصحاب

بدو گفتم که ای دلبر چه مکرانگیز و عیاری / برانگیزان یکی مکری خوش ای عیار پنهانک

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس/ زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس

دل گر لمعات اختر خود داند/ کی مهر بتان را هنر خود داند

شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت/ بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت

سرو چون نازد به خوبی در بهارستان ناز/ از سهی سرو نگارستان من یاد آورید