شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 17504

نکرد آتش شوق درون قلم ظاهر / مگر ز شوق قلم دود رفته بیرون است

فراز سرو بن بنشسته قمری / به‌ سان موذنی بر بام مأذن

کسی که چاه ملامت به راه می‌کندی / به ریسمان خود اکنون فتاده در چه ماست

ز ناز شربت کوثر نمی‌چشیدم، آه / به آتش دل داغ جگر چه کار مرا

هر که به شب شمع‌وار در نظر شاهدی است / باک ندارد به روز کشتن و آویختن

وفای توست چون عمر من و ماند / به محشر وعده دیدار جانا

چو نرگس چشم بخت از خواب برخاست / حسد گو دشمنان را دیده بردوز

مرد است که چون شمع سراپای وجودش / می‌سوزد و آتش نرسیده است به خامان

تو دی ماهی و آن دلبر بهار است / رسیدنتان به هم دشوار کار است

تو خود ای گوهر یک‌دانه کجایی آخر / کز غمت دیده مردم همه دریا باشد

قطره تویی، بحر تویی، لطف تویی، قهر تویی / قند تویی، زهر تویی، بیش میازار مرا

گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگ است / چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است

رخ گل را که عکس روی یار است / هوا مشاطه آب آیینه‌دار است

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت / تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

گوی زمین ربوده چوگان عدل اوست / وین برکشیده گنبد نیلی‌حصار هم

مرغ دل تا دام زلف و دانه خال تو دید / طایر اندیشه‌ام افتاد در دام هوس