شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 6331

به سبب فقر فرهنگی جامعه و سستی و رخوت حاکم بر ادبیات، به پیروی از اسلوبهای کهن پرداختند. 

در سطوح زبانی، ادبی و فکری سبک هندی و عراقی را مورد توجه قرار دادند.

زبان، تخیل و اندیشه در این سبک، تکرار شنیدههاست.

هاتف اصفهانی از معروفترین شاعران این عهد است.

شاعرانی چون ملک‌الشعرای بهار و ادیب‌الممالک فراهانی به زبان ساده و صمیمی کوچه و بازار روی آوردند.

شتاب شاعران جهت آگاه‌سازی مردم و انتشار آثار در روزنامه‌ها، موجب توجه آن‌ها به کاربرد جملات و ترکیبات زبانی شد.

شاعران دوره بیداری تخیلات سرایندگان پیشین را در نظر داشتند و در این حوزه هیچ‌گونه خلاقیتی در شعر آنان دیده نمی‌شود.

عارف قزوینی و سید اشرف‌الدین از شاعرانی بودند که به قالب‌هایی چون مستزاد و چهارپاره رغبت بیشتری نشان می‌دادند.

زاد آزادی ‌طلب‌کن چون محمّد مردوار / از برای راه سدره گربه‌ای را زین مکن

به من نگر که بدیدم هزار آزادی / چو عشق را دل و جانم کنیزک است و غلام

بهر آزادی من شب همه شب می‌نالد / بس که از بی‌گنهی بار به زنجیرم من

ملک را ز آزادی فکر و قلم قوّت فزای / خامه آزاد نافذتر ز نوک خنجر است

کشوری را که شه از دیدن او بیزار است / پولش از کیسه ملّت به چه عنوان گیرد؟

خدا گواست که آزادم از زمانه ولیکن / دلم بود به کمند ارادت تو مقیّد

از اخذ و بند و رشوه و کلّاشی و طمع / بر سینه کسی ننهاده است دست رد

دهقان خمیر ما را از گندمی سرشته است / کاندر بهشت رویید از سنبل محبّت

مملکت را جور و استبداد ویران می‌کند / جور در هرجا که ره جوید چو ایران می‌کند

آن دم به خون دیده نشستیم تا کمر / کان سنگدل ببست کمر را به خون ما

مستقل نیست دو کس در سر یک رأی ولی / سر هر برزن و کو صحبت از استقلال است

کسی مالک جان و ناموس نیست / ندانند فریادرس را که کیست