شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9811

 بلندآوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را / به فریاد آورد مشتی نمک دریای آتش را

ای بت شیرین‌لبان تا چند از این گفتار تلخ / روز من چون شب مدار از تلخی گفتار تار

 به صدق کوش که خورشید زاید از نَفَست / که از دروغ سیه‌روی گشت صبح نخست

مهر بر لب زن که چون منصور با این باطلان / هر که گوید حرف حق بی‌پرده‌ دارش می‌زنند

بگشا پسته خندان و شکرریزی کن       خلق را از دهن خویش مینداز به شک

 بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد             بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود               ندانستم که این دریا چه موج خون‌فشان دارد

بگفت این و ز نرگس اشک چون مل       فروبارید بر دو خرمن گل