شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 15210

هم اگر عمر بود، دامن کامی به کف آید: (هَ مَ گر عمر/ بُ ود دا مَ/ نِ کا می بِ/ کَف آ ید)

عاشق دیوانه سرمست را: (عا شِ قِ دی / وا نِ سر مس /ت را)

نیست تو را هیچ به سویم نظری: (نی ست تُ را/ هی چ بِ سو / یم نَ ظَ ری)

چون شبروان پوید همی در تیره شب: (چُن شب رُ وا / ن پو ید هَ / می در تی ره/ شب)

بار مذلّت بتوانم کشید  

به آزار موری، نیرزد جهان

نتوانم که نصیحت شنوم 

خداترسی نباشد روز غارت

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید / که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

چو در رویت بخندد گل مشو در دامش ای بلبل / که بر گل اعتمادی نیست گر حُسن جهان دارد

به اظهار هستی مشو داغ خجلت / همان به که این عیب پوشیده باشد

من از رنگ صلاح آن دم به خون دل بشستم دست / که چشم باده‌پیمایش صلا بر هوشیاران زد

به مرگ آشنا کن به تدریج جان را (چهار)

آن که عمری شد که تا بیمارم از سودای او (چهار)

طرح نوی در سخن انداختم (پنج)

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن (پنج)