شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27066

برنجید پس هرکسی نان خویش / بورزید و بشناخت سامان خویش

چو ابری که بارانش مرجان بود / چه مرجان که آرایش جان بود

چون آن نامه‌ی شاه یک‌سر بخواند / دو دیده به خون دل اندر نشاند

گر این رازها آشکارا کنی / ز خاک سیه مشک سارا کنی

با آن همه بیداد او وین عهد بی‌بنیاد او / در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می‌رود

ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما / آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما

حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی / روضه امید تویی راه ده ای یار مرا

رستم ازین بیت و غزل ای شه و سلطان ازل / مفتعلن مفتعلن مفتعلن کشت مرا

درآ که در دل خسته توان درآید باز / بیا که در تن مرده روان درآید باز

تو مپندار که زین در به ملامت بروم / دلم این‌جاست بده تا به سلامت بروم

دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد / من نیز دل به باد دهم هرچه باد باد

به گنج و به انبوه بودند شاد / زمانی ز یزدان نکردند یاد

چو از بحر الماس، خون شد روان/ روان گشت با خون ز تن‌ها روان

مجلسی آراست مانند بهشت/ و اندر او ترتیب و قانونی بهشت

در آغوش بگرفت فرزند خویش/ ببوسید رخسار دلبند خویش

همین پنج روز است عیش مدام/ به ترک اندرش عیش‌های مدام

چار دیوار قفس عشرت‌سرای ما بس است  /  شهربند دام باغ دلگشای ما بس است

چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را  /  که عاشق مدّ احسان می‌شمارد چین ابرو را

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو  /  از ماه ابروان منت شرم باد رو

همه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بود  /  آه از این راه که باریک‌تر از موی تو بود