شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 17195

سبک عراقی از اوایل قرن هفتم تا اواخر قرن دهم به مدت ۳۰۰ سال، سبک غالب متون ادب فارسی بود.

دلیل نامگذاری سبک این دوره به عراقی این است که بعد از حملۀ مغول، کانون‌های فرهنگی از خراسان به عراق عجم منتقل شد.

به علت کشته و یا متواری شدن دانشمندان و ادیبان، وضعیت زبان و ادبیات فارسی دچار سستی و نابسامانی گردید.

در حوزه‌های ری، فارس، همدان و اطراف آن ها آثار ارزشمندی پدید آمد و زمینه‌هایی برای تغییر سبک از خراسانی به عراقی ایجاد شد.

بیا که رشک گلستان شده است خارستان/ شمیم باد بهار آید از بهارستان

امید هست که روی ملال در نکشد/ از این سخن که گلستان نه جای دلتنگی است

نشاط و کامرانی کرد خورشید/ بر ایشان زرفشانی کرد جمشید

چند گویم سخن باغ که همچون خار است/ بوستان در ره عشاق تو با چندین گل

مکاتیب: این اثر که شامل مباحث عرفانی است، مولانا گفته و شاگردان نوشته اند.

المعجم فی معاییر اشعار العجم: از نخستین و مهم ترین آثار در علم عروض، قافیه، بدیع و نقد شعر به شمار می رود. نثر نجم الدین رازی، نویسنده این اثر، در مقدمه، مصنوع و در اصل کتاب، ساده و عالمانه است.

تاریخ گزیده: این کتاب تاریخ پیامبران، خلفای چهارگانه، خلفای بنی عباس و تاریخ ایران را تا سال 730 ه_ . ق. دربر می گیرد.

نفحات الانس: نام یکی از مثنوی های جامی است که در سرودن آن، شیوۀ نظامی را به‌کار برد.