شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8768

محراب و عبادتگاه - ازل و ابد 

دَغَل و مکّار - وضع کردن و قرار دادن 

خار نژند - غَرض و مقصود 

هضم و گوارش - اشباح و ارواح 

در این زمانه که زاغان شکرشکن شده‌اند / به استخوان نکند زندگی هُما، چه کند

شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل / نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

نهان گشت کردار فرزانگان / پراگنده شد، نام دیوانگان

شود بنده بی‌هنر، شهریار / نژاد و بزرگی نیاید به کار

با سینه گشاده در آماجگاه خاک / بی‌اضطراب هم‌چو هدف ایستاده‌ایم

صف دشمن تو را نایستد پیش / ور همه آهنین تو را باشد

گوش تو زی بانگ اوست و خواندن او را / بر سر کوی ایستاده‌ای به بهانه

عارف چو بحر باید، لب خشک و رخ گشاده / بر جای خود چو بحری جوشان و ایستاده

آسمان را هم به چرخ آورد شور عشق او                    ننگ ما سرگشتگان هم چشمی افلاک بس

آسمان سست‌پی مرد شکوه عشق نیست                      رخش می‌باید که رستم را به میدان آورد

ابا کرد آسمان حمل امانت را و نک بیند                       که مشت استخوانی حمل آن سازد به آسانی

آن امانت کز زمین و آسمان آمد دریغ                        جان آدم زان امینش شد کامانت وا دهد