شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15784

روز رزم ار شیر بیند تیغ آتش‌بار او                          ناخن از بیمش کند در پنجه پنهان ‌گربه‌وار

تهمتن برآشت و با طوس گفت                               که رهّام را جامِ باده است جفت

شیرافکنی که در رزم گر شیر بیند او را                      از پیش او گریزد چون شیر دیده روباه

خدنگ او تگرگ‌آسا به روز رزم مرگ‌آسا                     به گاه ضرب گرگ‌آسا به گاه حمله شیرآیین

 از چنگ غزا همی چو نتوان جَستن                              با چرخ چه معنی است جدل پیوستن

 بی تلافی نیست شوقم در تگ و پوی وصال                دست اگر کوتاه شد آهم رثا خواهد شدن

غالب مجروح اگر در خاک و خون غلتد چه باک               روح پاک اندر جوار لطف رب العالمین

زین نمط دارند بر خود صد نشان                                  لیک کی بینند آن را طاغیان

شمع من روز نیامد که شبم بفروزی                                                   جان من وقت نیامد که به تن بازآیی

سعدی نتوان به هیچ کشتن                                                           الا به فراق روی احباب

بنال بلبل اگر با منت سر یاری است                                                 که ما دو عاشق زاریم و کار ما زاری است

گفتم به خوان عشق شدم میزبان ماه                                                  نامهربان من تو که مهمان نیامدی

می آفتاب زرفشان، جام بلورش آسمان / مشرق کف ساقیش دان، مغرب لب یار آمده

در خاک طلب بذر دعا کاشته‌ام / باران اجابت تو را می‌طلبم

دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست / وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد

تو آفتاب منیری که می‌روی ز سرم / فتاده بر سر ره من به سایه می‌مانم

فسون ناله‌ام شب بسته خواب پاسبانش را                                                            که با هر سر نباشد آشنایی آسمانش را      (آسمان: متمّم)

ز چاک سینه‌ام دل می‌کند نظارة زلفش                                                                 چو مرغی کز قفس بیند به حسرت آشیانش را (آشیان: مفعول)

نوازد ظاهر و در دل خیال کشتنم دارد                                                               به حال خویشتن پی برده‌ام لطف نهانش را (ظاهر: مسند)

اسیر عشق را فرض است عزت بعد مردن هم                                                      میندازید بر خاک مذلت استخوانش را      (عزّت: نهاد)