شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 12206

نه چندان بخور کز دهانت برآید/ نه چندان که از ضعف جانت برآید

به تمنای گوشت مردن به/ که تقاضای زشت قصابان

هر که بر خویشتن نبخشاید/ گر نبخشد کسی بر او شاید

بلندی از آن یافت کاو پست شد/ درِ نیستی کوفت تا هست شد

طریق عشق پر آشوب و فتنه است ای دل/بیفتد آن که در این راه با شتاب رود

ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشت/ که بی ملامت صد غصه یک نواله برآید

در پای تو افتادن شایسته دمی باشد/ترک سر خود گفتن شایسته غمی باشد

دم درکش از ملامتم ای دوست زینهار/کین درد عاشقی به ملامت فزون شود

تو را که داند که تو را تو دانی، تو را نداند کس، تو را تو دانی بس.

چون ابرهه را چشم بر عبدالمطلب افتاد.

گفتند یا احمد (ص) پیغمبران را خطیبی کن.

شک را بیماری خوانند که نه قبول محض است و نه ردّ محض، همچنان که بیمار نه مرده است و نه زنده.