شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10860

به بوی زلف تو دم می زنم در این شب تار/وگرنه چون سحرم، بی تو یک نفس نرود

بی مهر رُخت روز مرا نور نمانده است/ وز عمر مرا جز شب دیجور (تاریک) نمانده است

از دست و زبان که برآید؟/کز عهدهٔ شکرش به درآید

دی می شد و گفتم صنما عهد به جای آر/ گفتا غلطی خواجه در این عهد وفا نیست

سوی نامداران دین کرد رو / بگفتا شنیدید گفتار او

ز لا و نعم کس نگفتش جواب / که اسلامشان بود نقشی بر آب

بود در دو عالم خدا یاورش / منم در قیامت شفاعتگرش

مرا گر به تن جان بُدی صدهزار / دمادم به پای تو سازم نثار

به کِشتِ هستی‌ام ای برقِ نیستی بگذر / کزین دو مشت خس و خار آشیان، سیرم

شب گذشته دل از زلف پرشکن می‌گفت / غریب بود، ز حب الوطن سخن می‌گفت

غربت مپسندید که افتید به زندان / بیرون ز وطن پا مگذارید که چاه است

در ره عشق وطن از سر و جان خاسته‌ایم / تا در این ره چه کند همّت مردانه ما

میان خلق، با خلق آشنا کامل نمی‌گردد / که در دریاست آب گوهر و داخل نمی‌گردد

چه زنّار مغ بر میانت چه دلق / که در پوشی از بهر پندار خلق

خواه اطلس بپوش و خواهی دلق / با خدا باش در میانه خلق

عبادت به اخلاص نیّت نکوست / وگرنه چه آید ز بی‌مغز پوست؟

خاک را زنده کند تربیت باد بهار                           سنگ باشد که دلش زنده نگردد به نسیم

 محتشم زد چو گدایان در دریوزه عام                   تا به این پی نتوان برد که او سائلِ کیست

 گر نه مرغ چمن از همنفس خویش جداست           همچو من خسته و نالنده و دل‌ریش چراست

 محمل آن به که ازین مرحله بیرون نبرم                   که ره بادیه از خون دلم ناپیداست