شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14194

آید ز نی حدیثی هر دم به گوش جانم / کآخر بیا و بشنو دستان و داستانم 

کان باز را که قله عرش است جای او / در دودهنگ خاک خطا باشد آشیان 

چشم عقلم خیره شده از عکس روی تابناکش / روزگارم تیره شد از تار موی مشک‌بویش 

آسمان آسوده است از بی‌قراری‌های ما / گریه طفلان نمی‌سوزد دل گهواره را 

رخ گل را که عکس روی یار است/ ه_وا مشّ_اطه، آب آیینه‌دار است

 گرچه من خود ز عدم دل‌خوش و خندان زادم/ عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن 

فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید/ شرمنده رهروی که عمل بر مجاز کرد

 در آفاق گشاده‌ست ولیکن بسته‌ست/ از سر زلف تو در پای دل ما زنجیر

آستین گریه را گاهی که بالا می‌زنم / سیلی سیراب بر رخسار دریا می‌زنم

پهلوی چرب غَنا، ارزانی دون ‌همّتان / من ز خاک آستان فقر، روغن می‌کشم

نهال، سرکش و گل بی‌وفا و لاله دورو / در این چمن به چه امّید آشیان بندی

عشق آمده بود بر در دل / عقل از پی دفع، لشکر آورد