شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 16063

بیخ نشاطش بریده و گل هوس پژمریده

جان ما را صفای خود ده و دل ما را هوای خود ده

تصوّری که حرورش دهان بخوشانیدی و سمومش مغز استخوان بجوشانیدی

مصلحت آن است که ختم قرآنی کنی از بهر وی با بذل قربانی

عاقل چون خلاف اندر میان آید، بجهد و چون صلح بیند، لنگر بنهد که آن‌جا سلامت بر کنار است و این‌جا حلاوت در میان. (متوازن _ مطرف)

توانگر فاسق کلوخ زراندود است و درویش صالح شاهد خاک‌آلود. این دلق موسی است مرقّع و آن ریش فرعون مرصّع. (مطرّف _ متوازن)

خشم بیش از حد گرفتن وحشت آرد و لطف بی‌وقت هیبت ببرد؛ نه چندان درشتی کن که از تو سیر گردند و نه چندان نرمی که بر تو دلیر شوند. (مطرف _ متوازن)

در انجیل آمده است که ای فرزند آدم، گر توانگری دهمت، مشتغل شوی به مال از من وگر درویش کنمت، تنگدل نشینی؛ پس حلاوت ذکر من کجا دریابی و به عبادت من کی شتابی؟ (متوازی _ مطرف)

نشست و عتاب آغاز کرد که مرا در حال بدیدی چراغ بکشتی.

جان در حمایت یک دم است و دنیا وجودی میان دو عدم.

دو چیز محال عقل است، خوردن بیش از رزق مقسوم و مردن پیش از وقت معلوم.

قسمت شما حضر شد و نصیب ما سفر.