شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 27870

دو

سه

چهار

پنج

همه مردنی‌اند و تو زندۀ پاینده؛ همه رفتنی‌اند و تو خداوندگاری گمارنده و با همه تاونده

نا خوردن گندم با وی پیمان کنی و خوردن وی در علم غیب پنهان کنی

خداوندی. کار خداوندان کنی. تو عتاب و جنگ همه با دوستان کنی

او که نیافت به سبب نایافت می‌زارد. او که یافت چرا باری می‌گدازد؟

یکی را لاله و ورد سزاوار است و دیگری را ناله و درد.

عاقل چون خلاف اندر میان آید بجهد و چون صلح بیند لنگر بنهد.

خردمندی را که در زمره اجلاف سخن بندد، شگفت‌ مدار که آواز بربط با غلبه دهل برنیاید.

اسب فصاحت در میدان وقاحت جهانید و بر من دوانید.

مه و خورشید نظر شد که از او خاک چو زر شد / به کرم بحر گهر شد به روش باد صبا شد

شیری که خویش ما را جز شیر خویش ندهد / شیری که خویش ما را از خویش می‌رهاند

شدم زعشق به جایی که عشق نیز نداند / رسید کار به جایی که عقل خیره بماند

نیشکر باید که بندد پیش آن لب‌ها کمر / خسروی باید که نوشم زان لب شیرین شکر