شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 23184

نام دیگر آن پهلوانیک است.

تا اوایل دوره ساسانی نیز آثاری به این زبان تألیف می‌شده است.

این زبان در غرب و شمال غربی ایران متداول بوده است.

در دوره‌ی اشکانیان رایج بود.

در زمان سامانیان، خراسان عمده‌ترین مرکز فرهنگی به شمار می‌آمد و دانشمندان این شهر آثار خود را صرفاً به زبان فارسی می‌نوشتند.

در این دوره بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه ترجمۀ متون عربی، وارد فارسی دری می‌شود.

پایۀ حماسه‌های ملی به زبان فارسی در این قرن گذاشته شد که زبان فارسی را با ادبیات غنی آن به اوج رساند.

قرن چهارم، دورۀ طلایی همراه با شکوفایی روح ایرانی بود که با دانشمند بزرگی چون محمدبن زکریای رازی آغاز شد.

در عهد سامانی نثر هم مانند شعر پارسی رواج یافت.

نثر این دوره، ساده و روان است.

در آثار منثور این دوره، بیشتر به موضوعات حماسی، ملی و تاریخی توجه شده است.

آوردن اصطلاحات علمی و اشعار و امثال فارسی در نثر این دوره رواج می‌یابد.