شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 13552

مجو درستی عهد از جهان سست‌نهاد / که این عجوزه عروس هزار داماد است

بالله بگذارید میان من و دوست / نیک و بد و رنج و راحت از دوست نکوست

بیابان پر از مار دیدم به خواب / جهان پر ز گرد، آسمان پر عقاب

بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت / که در مقام رضا باش و از قضا مگریز

آن چنان تشنه لعل لب سیراب توام / کاب سرچشمه حیوان نکند سیرابم

زلف کافر‌کیش او ایمان من بر باد داد / ای عزیزان پیش کافر کی بود ایمان عزیز؟

جوانیش را خوی بد یار بود / ابا بد همیشه به پیکار بود

منعم مکن ز باده که ارباب عقل را / از جام عشق واله و مدهوش کرده‌اند

دعوی درست نیست گر از دست نازنین / چون شربت شکر نخوری زهر ناب را (تحمل سختی‌های عشق)

زهد پیدا کفر پنهان بود چندین روزگار / پرده از سر برگرفتیم آن همه تزویر را (نفی ریا)

دیگری را در کمند آور که ما خود بنده‌ایم / ریسمان در پای حاجت نیست دست‌آموز را (ستایش اسارت در عشق)

گر هزارت غم بود با کس نگویی زینهار / ای برادر تا نبینی غمگسار خویش را (تأکید بر عدم رازداری در عشق)