شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 13175

مداوا-تنبور

شرم-رهام

بیمارستان-رستم

کنیز/مرغزار

یکی نیزه‌ای داشت خطّی به دست / تن خصم زو گشته بالا و پست

مکن ای دوست در سرای عمل / عقل را خرج در غرور اَمل

تیشه بر قرص آفتاب گماشت / جای آن آفتابگردان کاشت

عشق بتان در دلِ ما خانه کرد / سیلِ دگر روی به ویرانه کرد

به مطربان صبوحی دهیم جامۀ چاک/ بدین نوید که باد سحرگهی آورد

معشوق چون نقاب ز رخ در نمی‌کشد/ هر کس حکایتی به تصوّر چرا کنند

چگونه بازکنم بال در هوای وصال / که ریخت مرغ دلم پر در آشیان فراق

 باغ سلام می‌کند سرو قیام می‌کند/ سبزه پیاده می‌رود غنچه سوار می‌رسد

جهانا عهد با من جز چنین بستی / نیاری یاد از آن پیمان که کردستی

ز نسرین در آویختی عقد لؤلؤ / زگلبن در آویختی عِقد گوهر

زهی عشق زهی عشق که ماراست خدایا / چه نغز است و چه خوب است و چه زیباست خدایا

مرا گر دوستی با او به دوزخ می‌برد شاید/ به نقد اندر بهشت ا‌ست آن که یاری مهربان دارد

کاشکی صد چشم ازین بیخواب‌تر بودی مرا / تا نظر می‌کردمی در منظر زیبای تو

دوست دارم که کست دوست ندارد جز من / حیف باشد تو که در خاطر اغیار آیی

گویند رفیقانم: در عشق چه سرداری؟ / گویم که سری دارم درباخته در پایی

صوفی گلی بچین و مرقّع به خار بخش / وین زهد خشک را به مِیِ خوشگوار بخش