شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 29765

خیمۀ مسلمانی ملک است و ستون پادشاه و طناب و میخ‌ها رعیت، پس اصل، ستون است.

و این ضحاک را اژدها از آن گفتندی که بر کتف وی دو پاره گوشت بود بزرگ و سر آن به‌کردار ماری بود.

ما قصد بلخ داریم این زمستان، آنگاه وقت بهار چون به غزنین رسیدیم آنچه را واجب کند در باب وی فرموده آید.

و من از هرات بدان حضرت پیوستم و نداشتم از برگ و تجمل هیچ.

امیرمنصور مردی با فرّ و خوشکام بود و روزگار آرزو کرد تا او را نیز یادگاری بود اندر این جهان، پس نژاد بزرگ داشت به گوهر و از تخم اسپهبدان ایران بود. دستور خویش ابومنصور المعمّری را بفرمود تا خداوندان کتب را از دهقانان و فرزانگان و جهان‌دیدگان از شهرها بیاورد.

اول ایدون گوید در این نامه کی تا جهان بود مردم گرد دانش گشته‌اند و سخن را بزرگ داشته و نیکوترین یادگاری سخن دانسته‌اند، چه اندر این جهان مردم به دانش بزرگوارتر و مایه‌دارتر، و چون مردم بدانست که از وی چیزی نماند پایدار، بدان کوشد تا نام او بماند و نشان او گسسته نشود.

ای فرزند در همه کارها میانه‌رو باش که پیامبر ما فرمود: «بهترین کارها، میانه‌روی است»، و در سخن گفتن و اظهار سخن، ملایمت و درنگ و بردباری پیشه کن.

پس دیگر شب موبد موبدان به خواب دید که گروهی اشتران بختی بودندی بسیار، و گروهی اشتران عرب بیامدندی و با این اشتران بختی جنگ کردندی و این بختیان را به هزیمت کردندی و از دجله بگذرانیدندی.

چو من صلح جویم شفیع او بود/ چو در جنگ آیم بود خنجر او

حریص و جهان‌سوز و سرکش مباش/ ز خاک آفریدندت آتش مباش

برو شکر کن چون به نعمت دری/ که محرومی آید ز مستکبری

نه خواهنده‌ای بر در دیگران؟/ به شکرانه خواهنده از در مران