شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 13699

شنوده پند و شو آزاد از رنج/ که این ده پند باشد به ز صد گنج

قصۀ موش و گربۀ مظلوم/ گوش کن همچو درّ غلتانا

جنون آوارۀ دیر و حرم عمری است می‌گردم/ مکاتیب نفس پر هرزه عنوان بود در دستم

تحفه الاحرار لقب دادمش /تحفه به احرار فرستادمش

در غزل توجه خاصی به سعدی و مولوی داشته است.

قصایدی نیز در سبک عراقی دارد.

لحن سخن او گزنده، طنزآمیز و سرشار از خیرخواهی و اصلاح‌طلبی است.

مثنوی جمشید و خورشید او به شیوۀ داستان‌های نظامی سروده شده است.

در این دوران به دلیل بی‌اعتقادی برخی از ایلخانان مغول و بی‌تعصبی برخی دیگر نسبت به مذاهب رایج، فرصتی پدید آمد تا صاحبان مذاهب مختلف عقاید خود را ابراز کنند.

قلمرو بالندگی زبان و فرهنگ فارسی عرصه وسیعی یافت به‌طوری‌که از شبه قاره هند تا آسیای صغیر، بسیاری به این زبان سخن می‌گفتند.

از بین رفتن دربارهای ادب‌‌دوست ایرانی‌تبار، از رونق افتادن غزل‌سرایی را در پی داشت و زبان شعر جز در سروده‌های شاعران شاخص، مانند خواجو و حافظ، به سستی گرایید.

عراق عجم و مهم‌تر از آن شهر شیراز همچنان در حکم مرکز ادبی این عصر به شمار می‌رفت.