شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8998

باده خور غم خور و پند مقلّد مینوش/اعتبار سخن عام چه خواهد بودن 

چو مستم کرده ای مسطور منشین/چو نوشم داده ای زهرم منوشان 

شود غزالۀ خورشید صیدلاغرمن/ گر آهویی چو تو یکدم شکار من باشی 

گرچه راهیست پر از بیم ز ما بر دوست/رفتن آسان بود از واقف منزل باشی 

خورش گر بدیشان بزی چند و میش / سپردی و صحرا نهادند پیش

خرد چشم جان است چون بنگری / تو بی چشم شادان جهان نسپری

به لشکر چنین گفت کاموس گرد / که گر آسمان را بباید سپرد

فریدون نهاد این کله بر سرم / که بر کین ایرج زمین بسپرم

در اعتباری اگر زنی مگذر ز ساز فروتنی / که به کام حاصل مدّعا به تلاش ریشه رسد ثمر

به شمار عیب گذشتگان مگشا ز هم لب تر زبان / اگر از حیا نگذشته ای به نفسانه پردۀ کس مدر

سر و برگ و فرصت آگهی همه سود غفلت گفت و گو / چو چراغ انجمن نفس به نفسانه شد شب ما سحر

نرسید دامن همّتی به تظلّم غم بی کسی / زده ایم دست بریده ای به زمین چو بهلۀ(دستکش) بی کمر

چون به مقصود خویش روآورد / رست از زخم تیغ لعنت و طرد

هیچ موری نزند جز به دعای تو نفس / هیچ مرغی نکشد جز به ثنای تو صفیر

هر که بی‌مشورت کند تدبیر / غالبش بر غرض نیاید تیر

رخت وجود من همه غارت فتنه گشت تا / هندوی طرّه توام رهزن خرد و خواب شد