شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16757

اگر عنقا ز بی‌برگی بمیرد / شکار از چنگ گنجشکان نگیرد

تا گل روی تو دیدم، همه گل‌ها خارند / تا تو را یار گرفتم، همه خلق اغیارند

چون شیر به خود سپه‌شکن باش / فرزند خصال خویشتن باش

ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست / عِرض (= آبرو) خود می‌بری و زحمت ما می‌داری

توش: توشه و اندوخته / خیل: دسته

وقاحت: ناامیدی / معرکه: میدان جنگ

استدعا: درخواست کردن / مشیت: اراده

مهیب: ترسناک / نفوس: موجودات زنده

گرم راحت رسانی ور گزایی / محبّت بر محبّت می‌فزایی

می محبّت او راحتی به جان بخشد / حیات طیّبه و عمر جاودان بخشد

جفا برگزیدی به جای وفا / وفا را جفا کی پسندی سزا؟

گر از سلطان طمع کردم خطا بود / ور از دلبر وفا جستم جفا کرد

ای گل خوش‌نسیم من بلبل خویش را مسوز / کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

چو تنها ماند ماه سرو بالا / فشاند از نرگسان لؤلوی لالا

مرا برف باریده بر پرّ زاغ / نشاید چو بلبل تماشای باغ

به خنده‌ات بت بادام چشم شیرین لب / شکر بریزد از آن پسته دهان که تو را است