شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 14368

دلم از پرتو خورشید رخت قندیلی است/ کز سر زلف تو آویخته با سلسله‌ها

می‌روم کوه‌های غم بر دل/ از درت می‌برم گرانی‌ها

چون صف دل‌ها شکستی زین مکن رخش جفا/ شرط نبود رفتن از پی لشکر مغلوب را

برکش ای صوفی ز سر این خرقۀ سالوس را/ جام می بستان و بشکن شیشۀ ناموس را

یکی به ماه فرا کرده قد بسان علم/ یکی به چاه فرو برده سر بسان رسن

ایوب وار سوخته در آتش بلا/ یعقوب وار ساخته در کلبۀ حزن

ما لاله‌سان ز داغ تو نوشیم خون دل/ تو همچو گل حریف قدح‌نوش کیستی؟

چون ببینی چشم او گویی شکفته نرگس است/ چون ببینی روی او گوید دمیده سوسن است

چو کحل بینش ما خاک آستان شماست / کجا رویم بفرما از این جناب کجا

تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی‌دانم / وز این سرگشته مجنون چه می‌خواهی نمی‌دانم

معدن علم است دل، چرا بنشاندی / جور و جفا را در این مبارک‌معدن

این مدت عمر ما چو گل ده روز است / خندان‌لب و تازه‌روی می‌‌باید بود