شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 30975

فصاحت، به چگونگی و کیفیت واژگان بازمی‌گردد.

بلاغت، هم به فصاحت توجه دارد و هم به چگونگی معنا.

فصاحت به جنبه‌های ظاهری لفظ و سخن می‌نگرد.

بلاغت یعنی معنای کلام ما به آسانی فهمیده شود.

با کفر زلفت ای جان، ایمان چه کار دارد / وآنجا که دردت آمد، درمان چه کار دارد (به‌کارگیری ردیف فعلی دشوار)

سریر فقر تو را سرکشد به تاج رضا / تو سر به جیب هوس درکشیده‌ای به خطا (توجه بیشتر به آرایه‌های ادبی)

شاهنشه مایی تو و بگلربگ مایی / هرجا که گریزی، بر ما باز بیایی (وجود لغت ترکی در شعر)

نیزه کشید آفتاب حلقه ‌مه در ربود / نیزه این زرّ سرخ حلقه آن سیم ناب (فراوانی ترکیبات نو)

ناف دریاست چو گرداب مرا لنگرگاه / نیستم موج که سعی‌ام پی ساحل گردد

رهنوردان را سبکباری بود باد مراد / زود رخت خود به ساحل کف ز دریا می‌کشد

دامن گره به دامن ساحل نمی‌زند / موجی که خو به شورش دریا گرفته است

ساده‌لوحی که شکایت کند از شورش بحر / واگذارش که چو خاشاک به ساحل برود

این که پیرانه‌سرم صحبت یوسف بنواخت/ اجر صبری است که در کلبه احزان کردم

رنج ما بردیم و گنج ارباب دولت برده‌اند/ خار ما خوردیم و ایشان گل به دست آورده‌اند

از غایت ‌کرم ‌که تو را هست در سرشت/ بر حاسدان خویش به نیکی بری تو ظن

خار و گل با هم اند و ظلمت و نور/ عسل و شهد و نشتر و زنبور