شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 16840

بعد از اینم چه غم از تیر کج‌انداز حسود / چون به محبوب کمان‌ابروی خود پیوستم

بوسه بر درج عقیق تو حلال است مرا / که به افسوس و جفا مهر و وفا نشکستم

از ثبات خودم این نکته خوش آمد که به جور / در سر کوی تو از پای طلب ننشستم

رتبت دانش حافظ به فلک بر شده بود / کرد غمخواری شمشاد بلندت پستم

گردد از دست نوازش پایه معنی بلند / مور را شیرین سخن دست سلیمان می‌کند

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی /  چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی 

در این مقام مجازی به‌جز پیاله مگیر / در این سراچه بازیچه غیر عشق مباز

از آن به دیر مغانم عزیز می‌دارند / که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست

نگاه کن که چه مایه دریغ و درد بود / بر آن‌که فتنه رنج است و عاشق بلوا

پی قتلم صف مژگان ز چه آراسته‌ای / بهر یک تن ز چه صد فوج قشون می‌آید

شورشی افتاد از آن یورش در اهل بایزید / کافتد اندر خیل دجّال از ظهور منتظر

چون هوای ملک دل بیند کز این‌سان گرم شد / خیمه بر چشمم زند ییلاق و قشلاقش نگر

ساقی ار باده از این دست به جام اندازد               عارفان را همه در شرب مدام اندازد

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت             به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست

نقش مستوری و مستی نه به دست من و توست             آن چه سلطان ازل گفت بکن آن کردم

من گدا، هوس سرو قامتی دارم           که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود