شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 2699

گرایش به قالب‌های کم‌کاربرد یا نوین به‌تدریج زمینه را برای ظهور شعر نو فراهم کرد. 

از نظر موسیقی و عروض نیز گروه سنت‌گرا بسیار پایبند به سنت‌های ادبی بودند و شعر را وسیله‌ای برای بیان مقصود می‌دانستند. 

شاعران این دوره گاه با تأثیرپذیری از اوضاع اجتماع، نوآوری‌هایی در عرصه تخیل پدید آوردند. نمونۀ این تخیلات را در پاره‌ای از اشعار میرزادۀ عشقی می‌توان دید.

شاعرانی که به زبان مردم کوچه و بازار شعر می‌گفتند، به قالب‌هایی مثل مستزاد و چهارپاره رغبت بیشتری داشتند.

ترسم که خانه‌ات شود ای محتشم خراب/ از سیل اشک دیدۀ گریان کارگر

طالبان عدل و قانون را ز مرگ اندیشه نیست/ از برای آن‌که آب زندگانی خورده‌اند 

از ملک ادب حکم‌گزاران همه رفتند/ شو بار سفر بند که یاران همه رفتند

عود و چندن نه هر دو خوشبویند/ بر زمین هر دو را یکی است وطن

آزادی و راحت شدن رنجبران است / مقصود من اندر همه دنیا و دگر هیچ

مادر باید که پرورد پسر خویش / قانون باید که ملک یابد زیور

ای خطّه ایران مهین ای وطن من / ای گشته به مهر تو عجین جان و تن من

فرمانبر و فرماندهی قانون شادی و اندُهی / هم پادشاهی هم رهی بحری، بلی، لیکن تهی