شرکت در آزمون آنلاین فلسفه 1 - درس 11: انسان، موجود اخلاق گرا | آزمون شماره 6475

عقل فضیلت هایی مانند عدل ، احسان ، خویشتن داری را کمالاتی می داند که باعث رشد و کمال روح می شود .

عقل از آن جهت که رفتار خوب و بد انسان را تشخیص می دهد ، « عقل عملی » نام دارد .

عموم انسان ها به دنبال کسب فضائل هستند و با کسب آن به رضایت درونی می رسند .

ابن سینا و دیگر فلاسفۀ مسلمان ، در باب فعل اخلاقی ، دیدگاهی نزدیک به افلاطون و ارسطو دارند .

از بین این سه قوه، تنها قوه شهوت انسان را به سوی امیال مختلف متمایل می‌کند.

فعلی که به فرمان عقل انجام می‌شود نهایتاً متصف به فضیلت می‌شود.

حرکت در جهت سعادت، عدالت میان قوا را رقم می‌زند.

یکی از نتایج حکومت عقل، متصف شدن آن به صفت حکمت است.

علاقه فطری انسان به فضیلت‌ها و شناسایی فعل اخلاقی از طریق عقل عملی نمی‌تواند به تنهایی عامل کسب فضیلت و ترک رذیلت باشد.

اعتقاد به خدا پشتوانه فعل اخلاقی و عامل تقویت‌کننده آن است اما نمی‌تواند قطعیت و حتمیت انجام آن را تضمین کند.

عقل عملی فضائل را عامل نشاط و لذت و رضایت درونی شناسایی می‌کند اما عمل به آن را آسان نمی‌داند.

اگر اعتقاد به خدا پشتوانه علاقه فطری انسان به فضائل اخلاقی گردد، باعث تقویت فضائل شده و انجام آنها را قطعی می‌کند.

معیار فعل اخلاقی چیست و از کجا نشئت می‌گیرد و چه شباهتی با فعل طبیعی دارد؟

علت قبولی قواعد اخلاقی در میان مردم چیست؟

چرا برخی قواعد اخلاقی در برخی جوامع و فرهنگ‌ها مورد قبول واقع نمی‌شوند؟

آیا هر کس می‌تواند مطابق سلیقه و دیدگاه خود قاعده اخلاقی وضع کند؟