شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 22871

ابلهی دید اشتری به چرا / گفت نقشت همه کژ است چرا؟

اگر یک سر مو فراتر پرم / فروغ تجلّی بسوزد پرم

گلاب است گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

تا چند عمر در هوس و آرزو رود / ای کاش این نفس که برآمد فرو رود

گر شوی باخبر از سوز دل بی‌تابم / دم آبی نخوری تا نکنی سیرابم

بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش / خود را خلاص کردم از پاسبانی خویش

گوشه‌ای خواهم که گوش آواز پایی نشنود / ور فلک را سقف بشکافد صدایی نشنود

 گفت و صوت و حرف را بر هم زنم / تا که بی‌ این هر سه با تو دَم زنم

ای که در کوی خرابات مقامی داری / جمّ وقت خودی ار دست به جامی داری

ای که مهجوری عشّاق روا می‌داری / عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری

باز مخمورم، کجا شد ساقی، آن ساغر کجاست؟ / تشنگان عشق را‌ آن آب چون آذر کجاست؟

تو را که هر چه مراد است در جهان داری / چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری

دو

یک

چهار

سه