شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 10400

دلداری-مضایقه

صاحبدل-مشاعره

تیرانداز-آشامید

رهاییدن-نامداری

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد/ گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

کی‌ام؟ شکوفه اشکی که در هوای تو هر شب/ ز چشم ناله شکفتم، به روی شکوه دویدم

طمع مدار خموشی ز اوحدی پس از این/ که در بهار نباشند بلبلان خاموش

نباشد نیکباطن در پی آرایش ظاهر / به نقاش احتیاجی نیست دیوار گلستان را 

ز شا‌هان همه گیتی ثنا گفتن تو را شاید / که لفظ اندر ثنای تو همه یکسر شود غرّا

طواف زایران بینم به گرد قصر تو دایم / همانا قصر تو کعبه‌ست و گرد قصر تو بطحا

ز خشمش تلخ‌تر چیزی نباشد در ج‌هان هرگز / ز تلخی خشم او نشگفت اگر الوا(صمغ تلخ) شود حلوا

زبان از بهر آن باید که خوانی مدح او امروز / دو چشم از بهر آن باید که بینی روی او فردا

دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم / عشوه مده عشوه مده عشوه مستان نخرم (4)

 امروز ما مهمان تو مست رخ خندان تو / چون نام رویت می‌برم دل می‌رود والله ز جا (1)

 دل از جواهر مهرت چو صیقلی دارد / بود ز زنگ حوادث هر آینه مصقول (3)

 باز توام باز توام چون شنوم طبل تو را / ای شه و شاهنشه من باز شود بال و پرم (2)

سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

پیش کمان ابرویت لابه همی کنم ولی

ز فکر تفرقه بازآی تا شوی مجموع

ساقیا باده ده و غم ‌مخور از دشمن و دوست