شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 28004

مرا صورت نمی‌بندد که دل یاری دگر گیرد / مرا بیکار بگذارد سر کاری دگر گیرد

دل خود را دهم پندی اگرچه پند نپذیرد / که بگذارد هوای او هواداری دگر گیرد

ازو دوری نیارم جست ترسم زآن‌که ناگاهی/ خورَد زنهار با جانم وفاداری دگر گیرد

اگر زآن لعل شکربار بفروشد به جان مویی/ رضای او بجوید جان خریداری دگر گیرد

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم

عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

بر خاک راه یار نهادیم روی خوش

گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا

منم آن بنده مخلص که از آن روز که زادم / دل و جان را ز تو دیدم دل و جان را به تو دادم

باغ رضوان است اینجا یا خراسان است اینجا / هیچ مشکل نیست در ره کار آسان است اینجا

خوشتر از ایّام عشق ایّام نیست / بامداد عاشقان را شام نیست

با تو بودم ای پری روزی که عقل از من گریخت / گر تو هم از من گریزی وای بر احوال من