شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 10595

مرا بر خشک‌مغزیهای زاهد گریه می‌آید / به غیر از اشک حسرت نیست باری نخل ماتم را

به اندک فرصتی از سفله روگردان شود دولت / که باشد نعل در آتش به دست دیو خاتم را

اگر از دست احسان مرهم دلها نمی‌گردی / به خلق از خود تسلی دار باری اهل عالم را 

بهشت جاودان خواهی، به دل خوردن قناعت کن / که حرص دانه در دام بلا انداخت آدم را 

آن سهی سرو خرامان ز سر زلف سیاه/ دل شوریده‌دلان می‌شد و در پا می‌ریخت (بی‌توجهی کردن)

جزع خون‌خوار تو گر خون دلم می‌ریزد/ مردم دیده من غرقه خوناب چراست؟ (نگران شدن)

آن پریچهره که جور و ستم آیین دارد/ چه خطا رفت که ابروش دگر چین دارد (ناراحت و عصبانی بودن)

بگشاد نشان خود، بربست میان خود / پر کرد کمان خود، تا راه زند ما را (آماده شدن)

ج _ ب _ الف _ د

ب _ الف _‌ ج _ د

ج _ د _‌ الف _ ‌ب

ب _ د _ ج _ الف