شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 7818

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم / کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

بهر این فرمود رحمان ای پسر / کل یوم هو فی شان ای پسر

به شهر عشق منم شهریار و چون حافظ / منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

گفت فردا بشنوی این بانگ را / نعره یا حسرتا یا ویلتا

شد در ره او جسمم با آن که ز خوبان بود/ این کشتی بی‌لنگر پرورده طوفان‌ها

کشتی ز صبر ساز که داری ز سوز و اشک/ دل چون تنور گشته و طوفان برآمده

در این گرداب بی‌پایان منه بار شکم بر دل/ که کشتی روز طوفان غرقه از باد شکم گردد

کیستم من مشت خار در محیط افتاده‌ای/ دل به دریا کرده‌ای، کشتی به طوفان داده‌ای

هر کاین غزل بخواند داند که من چو سعدی / وقتی فقیه بودم و امروز رند و عامی

سیف فرغانی از بهر تو همچون سعدی/ مشک دارد نتواند که کند پنهانش

استاد سخن سعدی است پیش همه کس امّا/ دارد سخن حافظ طرز سخن خواجو

در این ایّام شد ختم سخن بر خامۀ صائب/ مسلّم بود اگر زین پیش بر سعدی شکرخایی

چرا چو آب حیات از لبم نبخشی جان/ مگر دهان تو از چشم حیات کم است

دریاست دهر، کشتی خویش استوار دار/ دریا تهی ز فتنۀ طوفان نمی شود

کی به فردوس دهد چهرۀ گندم گون را / هر که در سلسلۀ نسبت آدم باشد

نداشت طاقت این بار آسمان و زمین/ ظلوم ماست که شد عامل امانت عشق

تضمین

استعاره

تلمیح

مراعات نظیر