شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 10731

صائب این آن غزل حافظ شیراز که ‌گفت                                      مژده‌ ای دل که مسیحا نفسی می‌آید

به شهر عشق منم شهریار و چون حافظ                                 منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

نغمه حافظ شنو ز خامه صائب                                       چند نشینی که خواجه کی به درآید

به فکر صائب از آن می‌کنند رغبت خلق                           که یاد می‌دهد از طرز حافظ شیراز

در چرخ کن چون عیسی زین جا رخ طلب را / و آنجا درست گردان پیوند ابن و اب را

گویا شود پیاپی با دل مسیح جانت/ چون مریم ار ببندی روزی دو کام و لب را

داری دلی چو کعبه وز جهل و از ضلالت/ در کعبه می گذاری بوجهل و بولهب را

گفتم: مگر به پایان آید شب فراقش / در شهر عاشقان خود پایان نبود شب را

آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی/ آمده مجموع در ظلال محمد

ارغوان، جام عقیقی به سمن خواهد داد/ چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج/ فکر معقول بفرما، گل بی خار کجاست

بسی تیر و دی ماه و اردیبهشت/ بیاید که ما خاک باشیم و خشت