شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 13820

گر باخردی چرا نپرهیزی / ای خواجه از این خورنده اژدرها

گذر کرد از آن پس به کشتی بر آب / ز کشور به کشور چو آمد به آب

چو در جوشن افراسیابش بدید / تو گفتی که هوش از تنش بر پرید

دست بر سر مانده‌‏اند از دست غم / نیک و بد، مرد و زن و پیر و جوان

گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب  کن         یعنی که رخ بپوش و جهانی خراب کن (جهان = مردم جهان)

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر           کاین سر پر هوس شود خاک در سرای تو(سر = فکر و اندیشه)

به یاد خم ابروی گلرخان                               بکش جام در بزم می‌خوارها(گلرخان = زیبارویان)

زردرویی می‌کشم زان طبع نازک بی‌گناه         ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم (جام = شراب و نوشیدنی)

اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح                 صلاح ما همه آن است کان تو راست صلاح

چشم گریان مرا حال بگفتم به طبیب                             گفت یک بار ببوس آن دهن خندان را

خدنگ غمزه از هر سو نهان انداختن تا کی        سپر انداخت عقل از دست ناوک‌های خون‌ریزت

می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار           این موهبت رسید ز میراث فطرتم