شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16800

باده خور غم خور و پند مقلّد مینوش/اعتبار سخن عام چه خواهد بودن 

چو مستم کرده ای مسطور منشین/چو نوشم داده ای زهرم منوشان 

شود غزالۀ خورشید صیدلاغرمن/ گر آهویی چو تو یکدم شکار من باشی 

گرچه راهیست پر از بیم ز ما بر دوست/رفتن آسان بود از واقف منزل باشی 

«حلقه»،‌ «بند» دوم در مصراع دوم

«حلقه»، «پا»

«سر»،‌ «بند» دوم در مصراع دوم

«سر»، «پا»

بس عابد را که س_رو بالای تو کشت / بس زاهد را که قدر والای تو کشت

به سعی ظلم کی رفع مظالم می‌شود بیدل / به آب و خنجر و شمشیر نتوان کشت آت_ش را

غیرت نگذارد که بگویم که مرا کشت / تا خلق ندانند که معشوقه چه نام است

گفتم غمت مرا کشت گفتا چ_ه زهره دارد / غم این قدر نداند کآخر تو یار مایی

جور خود را بر ضعیفان آزماید روزگار / تیغ را دائم برای امتحان بر مو زنند

خوش اندری گو تشنگان بادیه را جان به لب رسید / تو خفته در کجاوه به خواب

به پیری خاک بازیگاه طفلان می‌کنم بر سر / که شاید بشنوم زان خاک بوی خردسالی را

از آن سرو از درختان، سرفرازی بیشتر دارد / که با دست تهی، صد بینوا را زیر پا دارد