شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - علوم و فنون ادبی 1 | آزمون شماره 24615

زین درد خون گریست سپهر و ستاره هم/خون گشت قلب لعل و دل سنگ خاره هم

ای ساربان آهسته ران کآرام جانم می‌رود/ وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

بر سر زدند از الم زادۀ بتول /تنها همین نه مریم و هاجر که ساره هم

در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست / مست از می و می‌خواران از نرگس مستش مست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو / ابرو نمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

ای نوبهار حسن بیا کان هوای خوش / بر باغ و راغ و گلشن صحرا مبارکست

با خـود مـرا به خشـم میـار ای چـرخ / گـردن مخـار ضـیغم غضـبان را

ای دل شباب رفت و نچیدی گلی ز عیش / پیرانه‌سر مکن هنری ننگ و نام را

بی ‌گل روی تو بس خار که در پای من است / کیست کز پای برون آورد این خار مرا (کنایه ـ تشبیه)

حافظ وظیفه تو دعا گفتن است و بس / در بند آن مباش که نشنید یا شنید (تکرار ـ ‌کنایه)

ببین پیاله هزاران به روی دشت ز لاله / به روی دشت قدم نه به روی دست پیاله (واژه‌آرایی ـ تشبیه)

دستبرد و زور تو منسوخ کرد اندر جهان / دستبرد رستم دستان و زور زال زر (واج‌آرایی ـ واژه‌آرایی)

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را / به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

به بغداد بنشست بر تخت عاج / به سر برنهاد آن دل‌افروز تاج

تا برانداخت ظلم را خانه / نیست در ملک غزنه ویرانه

اگر شاه سوی خراسان شود / ازین پادشاهی هراسان شود