شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 30523

تو حکیمی تو عظیمی تو کریمی تو رحیمی/ تو نمایندۀ فضلی تو سزاوار ثنایی

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی/ نروم جز به همان ره که توام راه نمایی

لب و دندان سنایی همه توحید تو گوید/ مگر از آتش دوزخ بودش روی رهایی

سعادت به بخشایش داور است/ نه در چنگ و بازوی زورآور است

دلق ازرق به می لعل گرو خواهم کرد: دلقِ اَزرق بِ مِیِ لَعل گِرُ خواهم کرد

مگذر از یار و در این واقعه مگذار مرا: مگذَرَز یارُ دَرین واقِعِ مَگذار مَرا

در حلقه‌ دردی‌کشان بِخرامُ و گیسو بَرفِشان: دَر حَلقِ یِ دُردی‌کِشان بخرامُ گیسو بَرفشان

بت‌پرستان پیش رویش بشکنند اصنام را: بُت‌پرستان پیش رویَش بِشکَنن

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم

عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

بر خاک راه یار نهادیم روی خوش

گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا

اوست یقین رهزن تو خون تو در گردن تو / دور شو از خیر و شرش دور شو از نیک و بدش

از دست او جان می‌برم تا افکنم در پای او / تا تو نپنداری که من از دست او جان می‌برم

ای پیک پی‌خجسته که داری نشان دوست / با ما مگو به‌جز سخن دل‌نشان دوست

ما را چه از آن قصه که گاو آمد و خر رفت / هین وقت لطیفست از آن عربده باز آ

دو

سه

چهار

پنج