شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 7: تاریخ ادبیات قرن چهاردهم | آزمون شماره 4138

دورۀ سلطنت رضاخان را دورۀ درخشش نیما و جدال بر سر شعر کهنه و نو می‌دانند.

 از آغاز حکومت رضاخان تا روی کار آمدن محمّدرضا، فضای سیاسی آزادتری نسبت به دورۀ قبل بر ایران حاکم بود. 

نیما و پیروانش مانند اخوان ثالث و سهراب سپهری تلاش‌هایی در تغییر شعر فارسی داشتند که آنها را پیشگامان شعر نو خوانده‌اند.

بهتر است شروع واقعی شعر نو را از سال ۱۳۳۲ یعنی هم‌زمان با کودتای ۲۸ مرداد دانست.

مهمترین حادثه ادبی دوره سوم شعر معاصر قبل از انقلاب، تشکیل کنگره نویسندگان و شاعران ایران است.

«دستور زبان عشق»، «از آسمان سبز» و «بی‌بال پریدن» از کتاب‌های شعر شاعران انقلاب هستند.

نصرالله مردانی، رضا امیرخانی و سلمان هراتی از شاعران نسل جوان انقلاب می‌باشند.

آثار «مدار صفر درجه»، «برّه گمشده راعی» و «همسایه‌ها» همگی در قالب رمان نوشته‌ شده‌اند.

هوشنگ ابتهاج و حسین منزوی از جمله هنرمندانی بودند که در عصر انقلاب، به روال گذشته به خلق آثاری پرداختند.

سلمان هراتی از شاعران جوانی بود که الفاظ، بن‌مایه‌ها و تصاویر شعری را با پشتوانه ادبی خود تلفیق کردند.

با تأثیر فرهنگ جنگ و دفاع مقدس، نگرش حماسی در زبان و محتوای شعر انقلاب تأثیر گذاشت.

زمینه فعالیت ادبی محمود دولت‌آبادی و علی‌محمّد افغانی در دوران انقلاب، گاهی متأثّر از ادبیات جهان بود.