شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 7098

مجو درستی عهد از جهان سست‌نهاد / که این عجوزه عروس هزار داماد است

بالله بگذارید میان من و دوست / نیک و بد و رنج و راحت از دوست نکوست

بیابان پر از مار دیدم به خواب / جهان پر ز گرد، آسمان پر عقاب

بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت / که در مقام رضا باش و از قضا مگریز

و وقتی مرا با یکی از این مدعیان مبطل صحبت افتاد. روزی وی به معاملتی خراب پدید آمد و عذر آن ملامت آورد.

چون حواس از وی بشد، زن و فرزند و مال و ضیاع و سرا و بنده و ستور و خویش و پیوند، بلکه آسمان و زمین و هرچه آن را بدین حواس توان یافت، از وی باز شدند.

و چون توان دانست که در پرده غیب چیست؟ عَسی ان تکرهوا شیئاً و هُوَ خیرٌ لکم.

جسم ناچار بی‌نهایت نبوَد به همه سوها و نهایت او سطح است و او را گستریده گویند ازیراک سطح بر جسم گسترده است.

همی‌رفت از بر گردون، گهی تاری گهی روشن / وزو گه آسمان پیدا و گه خورشید ناپیدا

چراغ است مر تیره شب را بسیچ / به بد تا توانی تو هرگز مپیچ

بهار از عارض خوبش همانا نسبتی دارد / که ایدون دلگشا و دلپذیر و دلستان باشد

ای مه ز اجلالت خجل عشقت ز خون ما بحل / چون دیدمت می‌گفت دل جاء القضا جاء القضا