شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 14132

بعد از اینم چه غم از تیر کج‌انداز حسود / چون به محبوب کمان‌ابروی خود پیوستم

بوسه بر درج عقیق تو حلال است مرا / که به افسوس و جفا مهر و وفا نشکستم

از ثبات خودم این نکته خوش آمد که به جور / در سر کوی تو از پای طلب ننشستم

رتبت دانش حافظ به فلک بر شده بود / کرد غمخواری شمشاد بلندت پستم

دستگاهی است پر از نافه آهوی تتار / حلقۀ سنبل مشکین تو عطاران را

به مشکین کمند اندر آویخت چنگ / به فندق گلان را به خون داد رنگ

صوفی از پرتو مِی راز نهانی دانست / گوهر هرکس از این لعل توانی دانست

مرا برف باریده بر پرّ زاغ / نشاید چو بلبل تماشای باغ

میرود صبح و اشارت می کند                 کاین گلستان خنده واری بیش نیست 

هزار نکته باریک تر ز مو اینجاست           نه هر که سر بتراشد قلندری داند 

من و توغافلیم و ماه و خورشید              بر این گردون گردان نیست غافل 

از تلاوت برتو حق دارد کتاب                   تو از او کامی که میخواهی بیاب