شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 15662

شاه نعمت‌الله ولی- خواجوی کرمانی

خواجوی کرمانی - سلمان ساوجی

عبید زاکانی- فخرالدین عراقی

فخرالدّین عراقی- سعدی

سبک عراقی از اوایل قرن هفتم تا اواخر قرن دهم به مدت ۳۰۰ سال، سبک غالب متون ادب فارسی بود.

دلیل نامگذاری سبک این دوره به عراقی این است که بعد از حملۀ مغول، کانون‌های فرهنگی از خراسان به عراق عجم منتقل شد.

به علت کشته و یا متواری شدن دانشمندان و ادیبان، وضعیت زبان و ادبیات فارسی دچار سستی و نابسامانی گردید.

در حوزه‌های ری، فارس، همدان و اطراف آن ها آثار ارزشمندی پدید آمد و زمینه‌هایی برای تغییر سبک از خراسانی به عراقی ایجاد شد.

شعر قرن نهم نرم و دلنشین و برخوردار از معانی عمیق انسانی و آسمانی شد و اکثر شاعران از حاکمان روی برتافتند.

در قرن هفتم به دلیل بی‌اعتقادی برخی از ایلخانان مغول، فرصتی پدید آمد تا صاحبان مذهب‌های مختلف عقاید خود را ابراز کنند.

در عهد بازماندگان تیمور، علاوه بر گسترش هنرهایی چون مینیاتور، معماری و تذهیب، تاریخ‌نویسی نیز ادامه یافت.

نثر در قرن هفتم بیشتر به دو جریان گرایش پیدا کرد: یکی ساده‌نویسی و دیگر پیچیده‌نویسی با محتوای عمدتاً تاریخ ایران باستان.

ﺗﺎریﺦ ﺟﻬﺎﻧﮕﺸﺎ _ ﻧﻔﺤﺎت اﻻﻧﺲ _ رﺳﺎﻟه دﻟﮕﺸﺎ _ ﻓیﻪ ﻣﺎ ﻓیﻪ

ﺟﺎﻣﻊاﻟﺘﻮاریﺦ _ ﺗﺤفه اﻻﺣﺮار _ ﺻﺪ ﭘﻨﺪ _ ﻣﺠﺎﻟﺲ ﺳﺒﻌﻪ

ﺗﺎریﺦ ﮔﺰیﺪه _ اﺧﻼق اﻻﺷﺮاف _ ﻋﺸﺎقﻧﺎﻣﻪ _ دیﻮان ﺷﻤﺲ

ﺗﺎریﺦ ﺟﻬﺎﻧﮕﺸﺎ _ ﺟﻤﺸیﺪ و ﺧﻮرﺷیﺪ _ ﻣﻮش و ﮔﺮﺑﻪ _ ﻣکﺎﺗیﺐ