شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 18672

گفتم از ورطۀ عشقت به صبوری به در آیم/ باز می‌بینم و دریا نه پدید است کنارش

به جمشید بر تیره‌گون گشت روز/ همی‌کاست زو فرّ گیتی‌فروز

ما خوشدلیم با تو به هر شام و هر سحر / كآن روی و مو ز هر سحر و شام خوش‌تر است

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافری است/ راهرو گر صد هنر دارد، توكّل بایدش

بخواهم از او هر چه خواهی بخواه: بِخاهم ءزو هرچِ خاهی بِخاه

با عزّت خود بساز و خواری مطلب: با عززَتِ خود بسازُ خاری مَطَلَب

روی خوش و آواز خوش دارند هر یک لذّتی: رویِ خُشُ ءاوازِ خُش دارند هَر یک لِذذَتی

بنی‌آدم اعضای یک پیکرند: بَنی ءادَمَعضایِ یک پیکَرَند

دانا به مثل مشک و زو دانش چون بوی / یا هم به مثل کوه و زو دانش چون زر

کُه و صحرا پر از لاله ز مرغان باغ پر ناله / میان لاله در ژاله چو دندان و لب جانان

به حکمت کوش تا باشد که باشی بلبل یزدان / بمانی جاودان اندر بهشت خلد رضوانش

آمد خزان پیری و مویت چو برف کرد / بر رنگ ارغوانِ تو گسترد زعفران

چه گویم که خورشید تابان که بود / کز او در جهان روشنایی فزود (کمی لغات عربی)

 برآمد بر آن تخت فرّخ پدر / به رسم کیان بر سرش تاج زر (کاربرد دو حرف اضافه برای یک متمم)

 کجا سالیان اندر آمد به شش / که نگذشت بر ما یکی روز خوش (تفاوت تلفظ برخی کلمات با زبان امروز)

کنون تا چه داری بیار از خرد / که گوش نیوشنده زو برخورد (کهنه و مهجور بودن برخی واژگان)