شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 21291

در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن/ من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

عشق تو بربود ز من مایه مایی و منی/ خود نبود عشق تو را چاره ز بی‌‌خویشتنی

مقدار یار هم‌‌نفس چون من نداند هیچ کس/ ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب را

گر جان عاشق دم زند، آتش در این عالم زند/ وین عالم بی‌‌اصل را چون ذره‌‌ها بر هم زند

صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست⇐-U---U---U---U-

درشتی، درستی نماید نخست⇐U--UU-U--U-

وین آب زندگانی از آن جوی کوثر است⇐--U-U--UU-U-U-

هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی⇐--U-U----U-U--

ولیکن ماه دارد قصد بالا / فروشد آفتاب از کوه بابل

وَلیکن ماه دارد قصدِ بالا / فُروشد آفتابَز کوهِ بابِل

اگر باران به کوهستان نبارد / به سالی دجله گردد خشک‌رودی

اگر باران بِ کوهستان نَبارد / بِ سالی دِجلِ گردَد خشک‌رودی

اِی نفس خرّم باد صبا / از بر یار آمده‌ای، مرحبا

ای نَفَسِ خُررَمِ بادِ صَبا / از بَرِ یار آمدِ ‌ای، مَرحَبا

روی مَپوشان که بهشتی بود / هر که ببیند چو تو حور ای صنم

روی مَپوشان کِ بِهشتی بُوَد / هر کِ بِبیند چُ تُ حو رِی صَنم