شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 21570

مستانه

پرورش

حسادت

راهور

چرخ بر گرد تو دانی که چسان می‌گردد / همچو شهباز که بر گرد کبوتر گردد

ماه چون شب شود، از جای به جایی حیران / پی کیخسرو و دارا و سکندر گردد

هر نفس کز تو برآید، چو نکو درنگری/ آز تو بیشتر و عمر تو کمتر گردد

این سبک خنگ بی‌آسایش بی‌پا تازد / وین گران‌کشتی بی‌رهبر و لنگر گردد

به ریحان نثار اشک‌ریزان / به قرآن و چراغ صبح‌خیزان (دو)

بادی که در زمانه بسی شمع‌ها بکشت / هم بر چراغدان شما نیز بگذرد (سه)

خبری رفت ز گردون به شبستان ازل / حذر ای پردگیان پرده‌دری پیدا شد (یک)

دشنام کرم کردی و گفتی و شنیدم / خرم تن سعدی که برآمد به زبانت (یک)

سرمست کسی باشد کو خود خبرش نبود

سر / مَس / ت / کَ / سی / با / شد / کو / خو / د / خَ / بَ / رَش / نَ / بود

باز این دل دیوانه زنجیر همی بُرَّد

با / ز / اینْ / دِ / لِ / دی / وا / نِ / زَن / جیـ / ر / هـَ / می / بُـ / رَد

کوه‌ها را زِ تجلّی همه چون طور کنیم

کو / ه / ها / را / زِ / تَـ / جَل / لی / هَـ / مِ / چُن / طو / ر / کُ / نیم

چون تیر همی پرّد از قوس تنم جانم

چون / تیر / هَـ / می / پَر / رَد / از / قو / سِ / تَ / نَم / جا / نم