شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 15807

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید/ که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است/ به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را

قلم را آن زبان نبود که سرّ عشق گوید باز/ ورای حد تقریر است شرح آرزومندی

او می‌رود دامن‌کشان من زهر تنهایی چشان/ دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

تو کجایی تا شوم من چاکرت / چارقت دوزم کنم شانه سرت

تو دوری از برم دل در برم نیست / هوای دیگری اندر سرم نیست

تو سروی بر نشاید چیدن از تو / تو ماهی مهر نتوان دیدن از تو

تو نزدیک منی من دور از تو / تو با من هم‌نشین من از تو غافل

می‌رود تا در کمند افتد به پای خویشتن / گر بر آن دست و کمان چشم اوفتد نخجیر را (فاعلاتن)

بر من اگر حرام شد وصل تو نیست بوالعجب / بوالعجب آن که خون من بر تو چرا حلال شد؟ (مفتعلن)

مپندار از لب شیرین عبارت / که کامی حاصل آید بی‌مرارت (فعولن)

تا چند گویی ما و بس؟ کوته کن ای رعنا و بس / نی خود تویی زیبا و بس ما نیز هم بد نیستیم (مستفعلن)

گمانش چنان شد که گردان سپهر                              به گیتی مر او را نموده است چهر

تمتع به هر گوشه‌ای یافتم                                            به هر خرمنی گوشه‌ای یافتم

وجودم به تنگ آمد از جور تنگی                               شدم در سفر روزگاری درنگی

چو پاکان شیراز، خاکی نهاد                                    ندیدم که رحمت بر این خاک باد