شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 192

جان محو شد و به هیچ رویت نشناخت / دل خون شد و قدر خاک کویت نشناخت

هر شب دل پرخونم بر خاک درت افتد / تا بو که چو روز آید بر وی گذرت افتد 

بسیار در این بادیه شوریده برفتیم / بسیار در این واقعه مردانه چخیدیم

اسرار صفات جوهر عشقت / می دانم و در زبان نمی گنجد

فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

 مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن 

مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن 

مفتعلن فاعلات مفتعلن فع
 

دل گم شد از او نشان نمی‌‌یابم

ساقی قدحی شراب در دست

تا گوهر شب‌‌چراغ گم کردم

تا بلبل خوش‌‌نوا ز باغم رفت

خدایت ثنا گفت و تبجيل کرد / زمین‌‌بوس تو قدر جبریل کرد 

جانان من برخیز و آهنگ سفر کن / گر تیغ بارد گو ببارد جان سپر کن 

باید به مژگان رُفت گرد از طور سینین / باید به سینه رفت زین‌‌جا تا فلسطین 

حكمش جلودار است بر هامون بتازید / هامون اگر دریا شود از خون بتازید

به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن / که شبی ندیده باشی به درازنای سالی

عقل می خواست کزان شعله چراغ افروزد / برق غیرت بدرخشید و جهان بر هم زده

نماز در خم آن ابروان محرابی / کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

بیرون ز لب تو ساقیا نیست / در دور، کسی که کام دارد