شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 16561

مرا بر خشک‌مغزیهای زاهد گریه می‌آید / به غیر از اشک حسرت نیست باری نخل ماتم را

به اندک فرصتی از سفله روگردان شود دولت / که باشد نعل در آتش به دست دیو خاتم را

اگر از دست احسان مرهم دلها نمی‌گردی / به خلق از خود تسلی دار باری اهل عالم را 

بهشت جاودان خواهی، به دل خوردن قناعت کن / که حرص دانه در دام بلا انداخت آدم را 

ه_ _ ب _ ج _ الف

ج _ الف _ ه_ _ د

الف _ د _ ج _ ب

ب _ الف _ ه_ _ ب

بنگر که کجا خواهدت این باز همی‌برد / دیوانه مباش، آب مپیمای به غربال

گره به باد مزن گرچه بر مراد رود / که این سخن به مَثَل باد با سلیمان گفت

دریای لطف بودی و من مانده با سراب / دل آنگهت شناخت که آب از سرم گذشت

دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم / نقشی به یاد خط تو بر آب می‌زدم