شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 12321

برو شادی کن ای یار دلافروز / چو خاکت می‌خورد چندین مخور غم 

وگر گوید نهم رخ بر رخ ماه / بگو با رخ برابر چون شود شاه 

سرم هنوز چنان مست بوی آن نفس است / که بوی عنبر و گل ره نمی‌برد به مشام 

خوش است گاه به عشاق خویش دلدادن / نمی‌توان همۀ عمر دل‌ربایی کرد 

د _ ج _ الف _ ه_ _ ب

ج _ الف _ ه_ _ د _ ب

ج _ ب _ الف _ ه_ _ د

د _ الف _ ه_ _ ب _ ج

فرو رفت از غم عشقت دمم دم می‌دهی تا کی / دمار از من برآوردی نمی‌گویی برآوردم

آن غم که ز عشاق بسی گرد برآورد / بیرون ز در است این دم و از بام فرود او

در ره آن سهی قدم پای به گل شده فرو / آه اگر بیاورد سر به من حزین فرو

آبی که مرا نزدِ بزرگان جهان بود / خوش‌خوش همه بر باد غم عشق تو دادم