شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 15948

پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را / الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را

آرزو می‌کندم شمع صفت پیش وجودت / که سراپای بسوزند من بی سر و پا را

سر انگشت تحیر بگزد عقل به دندان / چون تأمّل کند این صورت انگشت‌نما را

همه را دیده به رویت نگران است ولیکن / خودپرستان ز حقیقت نشناسند هوا را

که نیم کوهم ز صبر و حلم و داد / کوه را چون در رباید تندباد

نه تلخ است صبری که بر یاد اوست / که تلخی شکر باشد از دست دوست

رنگین‌سخنان در سخن خویش نهانند / از نکهت خود نیست به هر حال جدا گل

بکوش اندر بهار زندگانی /  که شد پیرایه پیری جوانی

نکرد آتش شوق درون قلم ظاهر / مگر ز شوق قلم دود رفته بیرون است

فراز سرو بن بنشسته قمری / به‌ سان موذنی بر بام مأذن

کسی که چاه ملامت به راه می‌کندی / به ریسمان خود اکنون فتاده در چه ماست

ز ناز شربت کوثر نمی‌چشیدم، آه / به آتش دل داغ جگر چه کار مرا

فرو ماندم از چاره هم‌چون غریق / برون از مدارا ندیدم طریق

مرا می‌بباید چو طفلان گریست / ز شرم گناهان، نه طفلانه زیست

آب نیل است این حدیث جان‌فزا / یا ربش در چشم قبطی خون نما

روز چو شمعی به شب، زودرو و سرفراز / شب چو چراغی به صبح، کاسته و نیم‌تاب